Οι άνθρωποι και όχι οι υπολογιστές, δημιουργούν Visual Effect (Scott Squires)

Στις 26 Οκτωβρίου ο Scott Squires έγραψε ένα υπέροχο άρθρο για την εντύπωση που μεταφέρεται από τα media (on και off line), οτι τα ειδικά εφέ, δημιουργούνται από υπολογιστές, και όχι από ανθρώπους που χρησιμοποιούν τους υπολογιστές. Γενικά οι άνθρωποι μένουν έξω από την εξίσωση.

Εδώ, θα σας το μεταφράσω/παραφράσω για να δείτε πόσο συχνά, εμείς οι άνθρωποι που δουλεύουμε στα παρασκήνια, αφηνόμαστε μακριά από τα φώτα τις δημοσιότητας, χάνωντας την υπόληψη και κυρίως το κύρος της δουλειάς μας.

 

Ο όρος CGI (Computer Generated Imagery, Εικόνα που έχει δημιουργηθεί από Υπολογιστή) χρησιμοποιήται, πλέον, αντί των ανθρώπων που δημιουργούν τις εικόνες, μέσω Η/Υ. Η γενικότερη διάθεση των ανθρώπων που βρίσκονται έξω από τον χώρο, είναι να νομίζουν πως τα visual effects πρέπει να γίνονται εύκολα, αφού είναι φτιαγμένα σε Η/Υ.

 

Πλέον, όλοι οι συγγραφείς χρησιμοποιούν Η/Υ για να γράψουν βιβλία και σενάρια. Υπολογιστές υπάρχουν μέσα στις περισσότερες κάμερες που χρησιμοποιούνται από σκηνοθέτες ή από φωτογράφους. Παρόλα αυτά, δεν λέμε οτι ο υπολογιστής έγραψε το σενάριο ή το βιβλίο. Δεν λέμε οτι ο υπολογιστής τράβηξε την φωτογραφία. Το CGI, είναι ένα εργαλείο που χρησιμοποιούμε για να δημιουργήσουμε, και μάλιστα ένα πολύ σημαντικό εργαλείο, αλλά δεν είναι το μόνο συστατικό για την δημιουργία εντυπωσιακών εφέ. Στο κινηματογράφο και την τηλεοραση, χρησιμοποιούμε ζωντανά γυρίσματα με ηθοποιούς, υλικά από databases με βίντεο και φωτογραφίες, μινιατούρες, props, ειδικές κατασκευές, τα χέρια μας, ήτε αυτά κρατάν μια κάμερα ή ένα ποντίκι, μια πένα, ένα μολύβι, πινέλο και μπογία, ήτε το πιο συμαντικό από όλα, τα μάτια μας.

Η πραγματικότητα είναι πως τα visual effects είναι μια απίστευτα δύσκολη εργασία. Για το κάθε πλάνο, δίνεται πολύ περισσότερη προσπάθεια και χρόνος, από οτι πιστεύουν οι περισσότεροι.

Είναι πολύ δύσκολο (έως αδιανόητο), στον μέσο άνθρωπο, να αποδεχτεί, οτι σε 25 καρέ το δευτερόλεπτο γίνεται, ακόμα και σήμερα, χειρονακτική δουλειά, στο κάθε ένα από αυτα τα καρέ, και πως υπάρχουν άνθρωποι σε πολιτισμένες χώρες που κάθονται και καθαρίζουν, ένα ένα, αυτά τα καρε. Όταν πρωτοβγήκε το Back to the Future 2 υπήρχαν άνθρωποι που νόμιζαν πως τα υπτάμενα πατίνια υπήρχαν στην πραγματικότητα και πως τα είχε φτιάξει η Mattel. Ήταν σίγουροι, πως σε καμμία περίπτωση δεν υπήρχαν άνθρωποι που έσβηναν και ζωγράφιζαν καρέ καρέ το περιβάλλον πίσω και γύρω από τα πατίνια. Στο κάτω κάτω, οι υπολογιστές ήδη υπήρχαν, και αυτή η δουλεία θα έπρεπε να γίνεται αυτόματα. Και αυτό ήταν το 1989!!!

 

Πριν από αρκετά χρόνια οι visual effect artists έπρεπε να δημιουργούν ακόμα και ψεύτικα computer graphics. Στην ταινία Escape from New York είχαν χρησιμοποιήσει πλαστικά κουτιά και λευκή ταινία για να δείξουν μια αναπαράσταση wireframe της πόλης της Νέας Υόρκης.

Ειδικές κάμερες και ζωγραφισμένες εικόνες χρησιμοποιούνταν για την δημιουργία ψευτο-τρισδιάστατων λογοτύπων που κινούνταν στον χώρο.

Το κοινό οδηγούταν στο να πιστεύει πως όλα αυτά τα δημιουργούσαν υπολογιστές.


Ακόμα και τα συστήματα motion Control που χρησιμοποιήθηκαν στο Close Encounters και τα Star Wars δεν χρησιμοποιούσαν υπολογιστές. Ήταν απλά ηλεκτρικά μηχανήματα.

Βέβαια οι υπολογιστές έφτασαν στο σημείο να δημιουργούν όλα αυτά τα “χειροποίητα” εφέ.

Οι υπολογιστές και το συνοδευτικό software έχουν πλέον γίνει η ραχοκοκαλιά των ειδικών εφέ, αλλά, ακόμα και τώρα, είναι απλά εργαλεία στα χέρια αυτών που έχουν το ταλέντο να δημιουργήσουν. Οποιοσδήποτε μπορεί να πληκτρολογήσει σε ένα PC, ή να πιάσει ένα πινέλο και να ζωγραφίσει, αλλά η ικανότητα να δημιουργήσει κάτι επαγγελματικής ποιότητας σε οποιοδήποτε πεδίο, χρειάζεται σκληρή δουλειά, εμπειρία και ταλέντο.

Και παρόλα αυτά, εμείς στην βιομηχανία των ειδικών εφέ αλλά και οι πωλητές software τείνουν να μην ξεκαθαρίζουν αυτή τη διαφοροποίηση. Μας αρέσει να δείχνουμε τα πιό καινούργια εργαλεία που χρησιμοποιούμε και, συνήθως, έχουμε προετοιμάσει τα υλικά που θα χρησιμοποιήσουμε στα demo που παρουσιάζουμε, τα οποία υλικά δεν παρέχουν την πλήρη εικόνα της δουλειάς που έχουμε κάνει για να τα φτάσουμε σε αυτό το σημείο.

Αυτό δείνει την εικόνα, σε αυτούς που κάνουμε την παρουσίαση, πως όλα είναι εύκολα και απλά. Όταν οι άνθρωποι βλέπουν ένα πίνακα, ξέρουν τι έχει χρειαστεί για να φτιαχτεί. Όταν όμως βλέπουν ένα πλάνο γεμάτο ειδικά εφέ, δεν έχουν ιδέα για τον όγκο της δουλειά που έχει πέσει, και πόσες εκατοντάδες άνθρωποι και εργατοώρες χρειάστηκαν. Και έτσι όλη αυτή η δουλεία εκμηδενίζεται με σχόλια, τύπου “Αυτό το κάναν με υπολογιστή”, λες και το εργαλείο αντιπροσωπεύει την δουλεία που έχει γίνει. Τα media δεν δίνουν credits στην βούρτσα για την δουλειά που έχει κάνει ένας ζωγράφος, αλλά πανεύκολα δίνουν εύσημα στο software και hardware που χρησιμοποιήθηκε στα ειδικά εφέ. Μέρος του promotions των εταιρειών Hardware και Software.


 

Με κάθε νέο feature του Photoshop ή κάθε νέο demo που βγαίνει στο youtube, τείνει να νομίζει κανείς, πως άλλο ένα πρόβλημα που υπήρχε στα ειδικά εφέ, λύθηκε. Η πραγματικότητα της κινούμενης εικόνας, όμως, έχει τεράστια διαφορά, από αυτή του ακίνητου καρέ. Πολλά από τα προβλήματα της στατικής εικόνας μπορεί όντως να λύνονται, όμως, όταν αυτό πρέπει να το μεταφράσεις σε εκατομμύρια καρέ μιας ταινίας, σε μια αίθουσα προβολήw, με μια οθόνη 15 μέτρων, όχι μόνο δεν λύνονται, αλλά γίνονται και τροχοπέδη, δίνοντας στον πελάτη έναυσμα για να πει το γνωστό “μα εγώ το κάνω στο photshop με ένα κλικ”. Ο υπολογιστής είναι ένας εξαιρετικός συνεργάτης για πολλά πράγματα, αλλά ακόμα χρειάζεται η εμπειρία και το εκπαιδευμένο μάτι του χειριστή για να φτάσει στο θεμιτό αποτέλεσμα.

 


Η πραγματικότητα είναι πως, η δημιουργία ειδικών εφέ, χρειάζεται επιδεξιότητα και σκληρή δουλειά. Σε πολλές περιπτώσει το “συνεργείο” των ειδικών εφέ μπορεί να είναι μεγαλύτερο και από αυτό του live action, παρόλα αυτά, οι παραγωγοί και τα studio ακόμα δεν καταλαβαίνουν γιατί κοστίζουν τόσο πολύ. Πολύ λίγοι είναι αυτοί που βλέπουν το σύνολο των ανθρώπων που δουλεύουν στα ειδικά εφέ, στα project τους. Ρίξτε μια ματιά στους τίτλους τέλους μιας ταινίας με ειδικά εφέ και να ξέρετε πως αυτοί οι τίτλοι δεν αναφέρουν αυτούς που έχουν δουλέψει στην ταινία χωρίς συμβόλαιο.

 

Ναι οι υπολογιστές γίνονται καλύτεροι και γρηγορότεροι κάθε χρόνο, αλλά αυτό δεν σημαίνει οτι μπορούμε να κάνουμε στον μισό χρόνο τα ίδια εφέ, όπως ακριβώς δεν σημαίνει πως ένα συγγραφέας θα τελειώσει το βιβλίο του στον μισό χρόνο. Ο χρόνος του review, της σκέψης και των αλλαγών, είναι αυτός που οδηγεί το τελικό αποτέλεσμα. Ότι ακριβώς γίνεται και σε ένα live γύρισμα. Ο χρόνος που γράφουν οι κάμερες, είναι ένα κλάσμα του χρόνου που χρειάζεται για το ίδιο το γύρισμα.

 

Οι υπολογιστές έχουν κάνει κάποιες εργασίες γρηγορότερες, αλλά η πολυπλοκότητα και το φινετσάρισμα της δουλειάς συνεχίζει να χρειάζεται πολύ περισσότερο χρόνο από αυτόν που σου δίνει ο υπολογιστής. Ακόμα χρειάζεται ώρες, ή και μέρες σε αρκετές περιπτώσεις, για ένα απλό render κάποιων πλάνων. Και αυτό βοηθάει στην κατανόηση, του γιατί κάποιες αλλαγές μπορεί να σημαίνουν απίστευτη επιβάρυνση σε χρόνο και εργατοώρες, όσο μια ταινία φτάνει στα τελικά στάδια της, στο post production, και γι’αυτό οι κινηματογραφιστές πρέπει να καταλάβουν, oτι τέτοιου είδους αλλαγές, είναι σαν να τους ζητάνε να ξανακάνουν το γύρισμα από την αρχή. Μέρος του προβλήματος ,όπως προ-είπα, ειναι η τάση των ομάδων του post production, να μην εμφανίζονται, και έτσι ο χρόνος και η προσπάθεια που έχουν καταβάλει, δεν είναι εμφανείς έξω από τον κόσμο των visual effects.

 

Στο φινάλε, θυμηθείτε να ευχαριστήσετε τον άνθρωπό που δουλεύει στα visual effects για την δουλεία που βλέπετε στην οθόνη, και όχι τον υπολογιστή.

400
-
Rates : 0
%d bloggers like this: